Bewuste dressuur

Kiezen wij ervoor om een paard te berijden dan zijn we aan hem verplicht om hem zodanig te trainen dat hij ons kan dragen

Het paard moet wel kúnnen bewegen, wat wil zeggen dat er in alle gewrichten beweging mogelijk is. Helaas zien we teveel halzen die stijf zijn als een bezemsteel, ruggen die niet kunnen deinen, etcetera. En helaas leidt dat tot kreupelheden en anderen problemen waar ruiters zelf niet goed uitkomen, omdat zij het paard na een rustperiode oppakken terwijl er in de training niets veranderd is.

Wist je dat ….

  • 90% van de blessures voort komt uit training in een te laag tempo*. Hierdoor komt het paard namelijk niet in zijn optimale ´range of movement´ waarbij al zijn gewrichten en spieren  goed doorbewegen (bron: *Equiscio)
  • Stap de meest belastende gang is waarin schade aan onderrug, bekken en SI gewrichten kan ontstaan op het moment dat de verbinding weg valt
  • Spieropbouw plaatsvindt na 48 uur rust, dus na twee aaneengesloten dagen rust

Misschien herken je je in onderstaande vragen:

  • Je paard heeft moeite met door zijn lijf te bewegen en los te laten
  • Je aanleuning is niet fijn
  • Je paard heeft onvoldoende sprong in de galop
  • De achterhand van je paard mag nog sterker worden zodat er meer gedragenheid komt
  • Misschien lukt het niet om het paard ruim te laten stappen?

Of heb je een specifiek leerdoel zoals:

  • Je gaat je paard weer oppakken na een blessure of een rustperiode en je wilt dit op een verantwoorde manier doen
  • Meer inzicht in het bewegingsapparaat en de anatomie van het paard
  • Verbeteren van je eigen zit
  • Een betere kijk op de fysieke gesteldheid en bespiering van het paard

Verschil met rechtrichten
Rechtrichten is één van de voorwaarden om het paard gezond te trainen. Net als lengtebuiging en laterale (zijwaartse) buiging.

Diverse oude meesters hebben de afgelopen eeuwen hun  kennis gedeeld over het trainen en rijden van paarden. Hun kennis is nog altijd waardevol en inmiddels aangevuld met nieuwe inzichten. Klassieke rijkunst staat voor:

  • Het trainen van paarden binnen de fysieke en mentale mogelijkheden van het individuele paard
  • Met als doel het paard geschikt te maken als rijdier
  • Het verfraaien van de beweging

In de barokke tijd  (17e en 18e eeuw) werd het rijden een uiting van kunst voor de adel.  In deze tijd werden de hofrijscholen opgericht, waaronder de Spaanse hofrijschool in Wenen. Tot en met de 19e eeuw werden paarden ingezet voor dagelijks gebruik. Mensen waren afhankelijk van paarden.  Ze werden in grote getale ingezet op de slagvelden en als vervoermiddel. Paarden moesten gezond, wendbaar en snel zijn en moesten oefeningen beheersen die ook op de slagvelden van nut konden zijn. Vanaf de 20ste eeuw zijn paarden echt tot een luxe artikel geworden voor een brede groep mensen. We rijden paard voor ons plezier en zetten ze in in de sport of als recreatiepaard met als gevolg dat er anders getraind wordt. Helaas kwam de kennis en ervaring van de oude leermeesters niet meer terecht bij de gewone ruiter. En dat is niet in het belang van het paard.

In de huidige tijd is de aandacht meer gericht op het behalen van punten in de wedstrijdsport. Deze twee werelden zouden meer samen moeten komen. En dat gebeurt ook steeds meer, dankzij de verspreiding van de klassieke principes.

 

 Lessen bij Irene

irene jas

Ontvang mijn gratis e-book!

In zeven stappen van frustratie naar voldoening.